Enigma Terra

Υπάρχει μια αόρατη, βελούδινη παγίδα στον σύγχρονο κόσμο της πνευματικής αναζήτησης, μια παγίδα που δεν σε προειδοποιεί με σημάνσεις, αλλά σε ναρκώνει σιγά-σιγά, μέρα με την μέρα. Ξεκινάμε το ταξίδι της αφύπνισης διψώντας για ελευθερία, για αλήθεια και για μια βαθιά επανασύνδεση με την ουσία μας, όμως πολύ συχνά, χωρίς να το καταλάβουμε, καταλήγουμε να εγκλωβιζόμαστε σε ένα νέο, πιο εκλεπτυσμένο κλουβί. Μας έμαθαν ότι ο εξελιγμένος άνθρωπος είναι ένα ον μόνιμα πράο, ένας καθρέφτης απόλυτης γαλήνης που δεν ταράζεται ποτέ, δεν θυμώνει ποτέ και αντιμετωπίζει κάθε αδικία ή προδοσία με ένα μειλίχιο χαμόγελο και μια έτοιμη κουβέντα για συγχώρεση . Μας πίεσαν να πιστέψουμε ότι η αγάπη σημαίνει απόλυτη παθητικότητα και ότι οποιαδήποτε εκδήλωση έντασης ή θυμού είναι μια χαμηλή δόνηση , ένα κατάλοιπο του κατώτερου Εγώ που πρέπει πάση θυσία να καταπνιγεί, να εξοστρακιστεί και να αντικατασταθεί με φως, ακόμα και αν αυτό το φως είναι τεχνητό. Σε αυτό το σημείο, ωστόσο, χρειάζεται να ξεδιαλύνου...

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε εσάς, αλλά εμένα με κυνηγάει μια συγκεκριμένη εικόνα εδώ και καιρό. Σκρολάρω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κάτι δεν "κολλάει" με το σήμερα. Οι περισσότερες φωτογραφίες δεν έχουν εκείνη την κρυστάλλινη, σχεδόν χειρουργική ευκρίνεια που προσφέρουν οι κάμερες των τελευταίων smartphone s . Αντίθετα, είναι "πειραγμένες" με μια περίεργη επιμέλεια. Έχουν αποκτήσει τον χαρακτηριστικό κόκκο του παλιού φιλμ, τις ξεθωριασμένες, ζεστές σκιές των Polaroids, μια σκόπιμη θαμπάδα στις γωνίες. Σαν να μην τραβήχτηκαν σήμερα, αλλά το 1980, στην καλύτερη. Λίγο αργότερα, ανοίγεις το YouTube για να βρεις κάτι να παίζει στο υπόβαθρο όσο δουλεύεις. Ο αλγόριθμος, που ξέρει να διαβάζει την κρυφές μας επιθυμίες, σου πετάει μια λίστα αναπαραγωγής. Στο εξώφυλλο, μια στατική εικόνα: μια άδεια, υποφωτισμένη κουζίνα από το 1940. Ο τίτλος γράφει: «Μουσική της δεκαετίας του '40, από το διπλανό δωμάτιο, ενώ έξω βρέχει» . Πατάς το play. Ο ήχος φτάνει στα αυτιά σου...