Enigma Terra

Η ψευδαίσθηση της Μνήμης Φαντάσου να ξυπνούσες αύριο το πρωί και να είχες χάσει εντελώς την μνήμη σου. Δεν ξέρεις το όνομά σου, ποιοι είναι οι γονείς σου, πού γεννήθηκες, τι έχεις ζήσει. Σε αυτή την κατάσταση, είσαι απόλυτα ευάλωτος. Όποιος σε πλησιάσει και σου πει, " Είσαι ο τάδε και μου χρωστάς τη ζωή σου" , μάλλον θα τον πιστέψεις. Χωρίς παρελθόν, δεν έχεις ταυτότητα και χωρίς ταυτότητα, δεν σου ανήκει το παρόν σου! Αυτό ακριβώς που συμβαίνει σε έναν άνθρωπο όταν χάνει την μνήμη του, συμβαίνει και σε έναν λαό, σε μια κοινωνία, σε ολόκληρη την ανθρωπότητα όταν χάνει, ή της κλέβουν, την πραγματική της Ιστορία. Η Ιστορία δεν είναι μια στείρα αποστήθιση ημερομηνιών, ονομάτων και πολεμικών θριάμβων που στριμώχνονται σε σχολικά βιβλία. Στην πραγματική, πνευματική της διάσταση, η Ιστορία είναι η συλλογική αυτογνωσία του ανθρώπου . Είναι ο χάρτης που σου δείχνει πώς έφτασες εδώ που είσαι σήμερα. Τι συμβαίνει όμως αν αυτός ο χάρτης είναι εσκεμμένα παραποιημένος; Τι συμβαίνε...

Το μοίρασμα ως πράξη θεραπείας Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στο μοίρασμα. Κάτι που υπήρχε πολύ πριν μάθουμε να γράφουμε, να χτίζουμε πόλεις ή να δίνουμε όνομα στα συναισθήματά μας.  Από την απαρχή του χρόνου, ο άνθρωπος είχε ανάγκη να αφηγείται. Γύρω από μια φωτιά, μέσα σε μια σπηλιά, κάτω από τον έναστρο ουρανό, μοιραζόταν ιστορίες. Μιλούσε για τους φόβους του, για το κυνήγι που πέτυχε ή απέτυχε, για την απώλεια, για τη γέννηση ενός παιδιού, για τα όνειρά του. Δεν το έκανε μόνο για να μεταδώσει πληροφορίες, το έκανε γιατί μέσα από το μοίρασμα ένιωθε ότι δεν ήταν μόνος. Μια από τις μεγαλύτερες ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης ήταν πάντα και η παρουσία της. Το να μας βλέπει κάποιος. Να μας ακούει. Να μπορεί κάποιες φορές να πει, "Σε καταλαβαίνω, έχω νιώσει κι εγώ έτσι" , "Είμαι εδώ, μην ανησυχείς" , "Σε ακούω προσεκτικά" . Όσο εξελισσόταν ο κόσμος, τόσο άλλαζαν και οι τρόποι επικοινωνίας. Οι φωτιές κάτω από τον έναστρο ουρανό έγιναν τζάκια στα σπίτια, τα σπί...

Όταν το πιστεύω γίνεται ταμπέλα Δεν ξέρω αν έχουμε γίνει πραγματικά πιο ανοιχτόμυαλοι ή αν απλώς μάθαμε να κρύβουμε καλύτερα τις προκαταλήψεις μας. Ζούμε στο 2026. Μιλάμε καθημερινά για ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερία της έκφρασης. Και όμως, αρκεί να μάθουμε όχι οι ανάγκες κάποιου αλλάξανε και τα πιστεύω του επίσης, για να αρχίσουμε να τον τοποθετούμε σε ένα νοητό συρτάρι που εξυπηρετεί τις δικές μας ανάγκες. Πριν δώσουμε χρόνο να τον γνωρίσουμε γενικά ή να αναγνωρίσουμε τον νέο του εαυτό, πριν ακούσουμε την ιστορία του στο τώρα, πριν δούμε πώς νιώθει, του έχουμε βάλει ταμπέλα.  Πόσο παράξενο... Έχουμε μάθει να καταδικάζουμε τον ρατσισμό όταν βασίζεται στο χρώμα του δέρματος ή στην καταγωγή. Όταν όμως βασίζεται στις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές ή προσωπικές πεποιθήσεις κάποιου, συχνά τον βαφτίζουμε όπως μας βολέψει. Και κάπου εκεί ξεκινά ένα διαφορετικό είδος αποκλεισμού αυτού του ανθρώπου. Πιο διακριτικό, αλλά εξίσου πραγματικό. Τα τελευταία χρόνια διάβασα αρκε...