Ό,τι Ρέει, Ζει: Η Θεραπευτική Δύναμη του Μοιράσματος

Το μοίρασμα ως πράξη θεραπείας

Υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο στο μοίρασμα. Κάτι που υπήρχε πολύ πριν μάθουμε να γράφουμε, να χτίζουμε πόλεις ή να δίνουμε όνομα στα συναισθήματά μας. Από την απαρχή του χρόνου, ο άνθρωπος είχε ανάγκη να αφηγείται. Γύρω από μια φωτιά, μέσα σε μια σπηλιά, κάτω από τον έναστρο ουρανό, μοιραζόταν ιστορίες. Μιλούσε για τους φόβους του, για το κυνήγι που πέτυχε ή απέτυχε, για την απώλεια, για τη γέννηση ενός παιδιού, για τα όνειρά του. Δεν το έκανε μόνο για να μεταδώσει πληροφορίες, το έκανε γιατί μέσα από το μοίρασμα ένιωθε ότι δεν ήταν μόνος.

Μια από τις μεγαλύτερες ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης ήταν πάντα και η παρουσία της. Το να μας βλέπει κάποιος. Να μας ακούει. Να μπορεί κάποιες φορές να πει, "Σε καταλαβαίνω, έχω νιώσει κι εγώ έτσι", "Είμαι εδώ, μην ανησυχείς", "Σε ακούω προσεκτικά".

Όσο εξελισσόταν ο κόσμος, τόσο άλλαζαν και οι τρόποι επικοινωνίας. Οι φωτιές κάτω από τον έναστρο ουρανό έγιναν τζάκια στα σπίτια, τα σπίτια έγιναν μεγάλα σπίτια σε πόλεις, οι επιστολές έγιναν άμεσα μηνύματα και οι οθόνες πήραν τη θέση της φυσικής παρουσίας. Και όμως, η ανάγκη παρέμεινε ίδια. Να βρούμε έναν άνθρωπο που θα χωρέσει μέσα του, δίπλα του και γύρω του, ένα κομμάτι της ψυχής μας.

Σήμερα, ενώ επικοινωνούμε περισσότερο από ποτέ, πολλές φορές μοιραζόμαστε λιγότερο από ποτέ. Δείχνουμε τις όμορφες στιγμές, τις επιτυχίες, τα χαμόγελα, κρατάμε όμως καλά κρυμμένα όσα μας πονάνε, λες και ο πόνος είναι κάτι που πρέπει να ντρεπόμαστε να δείξουμε και εκεί αρχίζει η μοναξιά μας. Και δεν μιλάω για τον πόνο που προβάλλεται καθαρά για διαφημιστικούς λόγους και λίγα ακόμα likes. Επειδή ο πόνος που μένει κλεισμένος μέσα μας δεν μικραίνει. Αντίθετα, μεγαλώνει. Γίνεται βάρος, γίνεται κόμπος στον λαιμό, γίνεται σκέψεις που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά χωρίς να βρίσκουν διέξοδο. Έχεις παρατηρήσει ποτέ πόσο διαφορετικά νιώθεις όταν λες σε κάποιον αυτό που σε βαραίνει; Το πρόβλημα μπορεί να μην έχει λυθεί. Οι συνθήκες μπορεί να είναι ακριβώς οι ίδιες, όμως, κάτι μέσα σου έχει ήδη αλλάξει. Σαν να πήρε κάποιος για λίγο το βάρος από τους ώμους σου. Σαν να είδες φως και να αισθάνθηκες μια ελπίδα. Δεν είναι τυχαίο. Όταν μοιραζόμαστε αυτό που πραγματικά νιώθουμε, συμβαίνει κάτι σχεδόν μαγικό. Ο πόνος παύει να είναι ένας κλειστός χώρος μέσα μας και γίνεται μια εμπειρία που μπορεί να την χωρέσει και κάποιος άλλος και πολλές φορές, χωρίς καν να μας δώσει λύσεις, χωρίς να έχει όλες τις απαντήσεις, μας αρκεί απλώς που είναι εκεί. Η θεραπεία δεν γεννιέται πάντα από τις συμβουλές. Συχνά γεννιέται από την παρουσία. 

Δεν μοιράζονται όλα με όλους

Η Σοφία δεν βρίσκεται μόνο στο να ανοίγεσαι, αλλά και στο να γνωρίζεις τι κρατάς, πότε το προσφέρεις και σε ποιον. Οι αρχαίοι είχαν μια φράση, "οὐ τὰ πάντα τοῖς πᾶσι ῥητά". Δεν είναι όλα για όλους και ένα από αυτά αφορούσε στην γνώση. 

Ως γνωστόν, όταν διδάσκεις κάτι σε έναν άνθρωπο, δεν το χάνεις. Αντίθετα, το κατανοείς βαθύτερα ο ίδιος, το οργανώνεις καλύτερα μέσα σου και πολλές φορές το εμπλουτίζεις από τις ερωτήσεις και την ματιά του άλλου. Η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού είναι η ιστορία της μετάδοσης της γνώσης. Αν κάθε γενιά κρατούσε την Σοφία της για τον εαυτό της, ο κόσμος θα ξεκινούσε κάθε φορά από το μηδέν. Προχωρήσαμε επειδή κάποιοι αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους βιβλία, ιδέες, ανακαλύψεις, τέχνη και εμπειρία. Το μοίρασμα της γνώσης δεν είναι απλώς μια πράξη γενναιοδωρίας· είναι μια πράξη ευθύνης απέναντι στις επόμενες γενιές.

Η γνώση, άλλωστε, δεν είναι ιδιοκτησία. Κανείς δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας. Ό,τι κατέχουμε σήμερα, το οφείλουμε σε αμέτρητους ανθρώπους που προηγήθηκαν. Σε δασκάλους, γονείς, επιστήμονες, τεχνίτες, συγγραφείς, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν μάθαμε ποτέ το όνομά τους. Είμαστε κρίκοι μιας αλυσίδας και όχι οι "ιδιοκτήτες" της Σοφίας.

Τι σημαίνει λοιπόν η παραπάνω φράση; Δεν σημαίνει φυσικά ότι η γνώση πρέπει να κρύβεται από φόβο ή υπεροψία. Σημαίνει ότι κάθε πράγμα χρειάζεται τον κατάλληλο χρόνο, τον κατάλληλο άνθρωπο και την κατάλληλη ωριμότητα για να γίνει πραγματικά χρήσιμο. Ένας σπόρος δεν φυτεύεται σε κάθε έδαφος. Όχι επειδή ο σπόρος δεν έχει αξία, αλλά επειδή χρειάζεται προετοιμασμένη γη για να ανθίσει.

Έτσι συμβαίνει και με τη γνώση, τις εμπειρίες, τις βαθύτερες αλήθειες της ζωής. Υπάρχουν πράγματα που, όταν προσφέρονται χωρίς διάκριση, μπορεί να παρεξηγηθούν, να χρησιμοποιηθούν επιφανειακά ή ακόμη και να βλάψουν αντί να βοηθήσουν. Το ώριμο μοίρασμα δεν είναι η ανάγκη να τα πεις όλα. Δεν είναι η ασταμάτητη εξωτερίκευση ούτε η επιθυμία να αποδείξεις ότι γνωρίζεις. Είναι η ικανότητα να αισθανθείς τι χρειάζεται να δοθεί και τι χρειάζεται ακόμη χρόνο να ωριμάσει. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο μυστικό που κρατάς επειδή φοβάσαι και στη σιωπή που κρατάς επειδή αγαπάς.

Ο άνθρωπος που δεν μοιράζεται τίποτα μπορεί να φυλακίζεται από τον φόβο της έλλειψης. Όμως και ο άνθρωπος που μοιράζεται τα πάντα χωρίς διάκριση μπορεί να φυλακίζεται από την ανάγκη να γίνει αποδεκτός, για παράδειγμα. Η πραγματική γενναιοδωρία βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην ανοιχτή καρδιά και στο σοφό όριο.

Τι σημαίνει τελικά πραγματικά το μοίρασμα;

Υπάρχουν λέξεις που τις χρησιμοποιούμε τόσο συχνά, ώστε κάποια στιγμή ξεχνάμε το πραγματικό τους νόημα. Μία από αυτές είναι και το μοίρασμα. Είναι απλώς μια πράξη προσφοράς; Είναι μια ανταλλαγή; Ή μήπως είναι κάτι πολύ βαθύτερο; Το μοίρασμα δεν είναι να δώσεις απλώς κάτι που σου περισσεύει. Είναι να ανοίξεις έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορεί να συναντηθείς με έναν άλλον άνθρωπο. Δεν αφορά μόνο στα αντικείμενα. Αφορά στην παρουσία.

Μπορεί να είναι μια κουβέντα που λες την κατάλληλη στιγμή. Ένα βλέμμα που δείχνει ότι καταλαβαίνεις. Μια αγκαλιά χωρίς λόγια. Μια ώρα από τον χρόνο σου που προσφέρεις χωρίς να κοιτάζεις το ρολόι. Μπορεί να είναι ακόμη και η σιωπή, όταν αυτή λέει περισσότερα από τις λέξεις. Όχι όταν συναντιούνται οι τέλειοι άνθρωποι, αλλά όταν δύο ατελείς άνθρωποι επιλέγουν να είναι αληθινοί ο ένας απέναντι στον άλλον. Όταν καταφέρουμε να πούμε, "Αυτό είμαι. Με τους φόβους μου, τις πληγές μου, τις χαρές μου και τα όνειρά μου" και να ακουστούμε σωστά, έχουμε προχωρήσει σε πράξεις αληθινής αγάπης και σεβασμού. Το μοίρασμα τότε δεν είναι απλώς μια πράξη επικοινωνίας, αλλά μια πράξη βαθιάς θεραπείας.

Το παράδοξο είναι ότι το μοίρασμα δεν φτωχαίνει αυτόν που προσφέρει. Σκέψου ένα κερί. Αν ανάψει ένα δεύτερο κερί, το πρώτο δεν χάνει τη δική του φλόγα. Το φως απλώς γίνεται περισσότερο ακόμα και αν μοιράζεται. Έτσι λειτουργούν και η αγάπη, η γνώση, η καλοσύνη, η ελπίδα. Όσο τις μοιράζεσαι, τόσο αυτές πληθαίνουν. Η ίδια η φύση μάς διδάσκει αυτή την αλήθεια. Τα δέντρα ενός δάσους επικοινωνούν μέσα από τις ρίζες τους, ανταλλάσσοντας νερό και θρεπτικά στοιχεία όταν κάποιο από αυτά αδυνατεί. Τα πουλιά ταξιδεύουν σε σμήνη. Οι λύκοι ζουν σε αγέλες. Η ζωή, όπου κι αν κοιτάξεις, στηρίζεται στη σύνδεση. Γιατί να αποτελεί εξαίρεση ο άνθρωπος;

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανοίγουμε την καρδιά μας για παράδειγμα σε όλους. Το μοίρασμα χρειάζεται ασφάλεια, εμπιστοσύνη και ανθρώπους που ξέρουν να ακούν χωρίς να κρίνουν. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να κρατήσουν τις ευάλωτες πλευρές μας με σεβασμό και αυτό είναι απολύτως φυσικό. Όμως όταν βρεθεί ένας τέτοιος άνθρωπος, κάτι αλλάζει και συνειδητοποιούμε ότι η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι η γέφυρα που μπορεί να ενώσει δύο ανθρώπους.

Γι' αυτό και οι πιο αληθινές σχέσεις δεν χτίζονται πάνω στην τελειότητα, χτίζονται στις στιγμές που κάποιος είπε "Φοβάμαι", "Δεν ξέρω", "Δυσκολεύομαι", "Έχω ανάγκη", "Δείξε μου", "Μάθε μου" και απέναντί του δεν βρήκε κριτική, αλλά κατανόηση. Η χαρά που μοιράζεται πολλαπλασιάζεται. Ο πόνος που μοιράζεται, ελαφραίνει. Το μοίρασμα μοιάζει να είναι μία από τις πιο θεραπευτικές πράξεις που γνωρίζει ο άνθρωπος. Όχι επειδή αλλάζει αμέσως την ζωή μας αλλά επειδή μας θυμίζει κάτι που συχνά ξεχνάμε μέσα στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας μας, ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να περπατάμε μόνοι.

Όταν η απόσταση γέννησε μια νέα ανάγκη για μοίρασμα

Υπήρξε μια περίοδος που άλλαξε, έστω και προσωρινά, τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε. Η πανδημία του COVID-19 δεν έφερε μόνο περιορισμούς στην καθημερινότητά μας. Έφερε στην επιφάνεια κάτι που είχαμε ξεχάσει, το πόσο βαθιά έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Ξαφνικά, οι αγκαλιές έγιναν απαγορευμένες, οι συναντήσεις περιορίστηκαν και η φυσική παρουσία αντικαταστάθηκε από μια οθόνη. Για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βρέθηκαν να βιώνουν την ίδια αβεβαιότητα, τον ίδιο φόβο και την ίδια μοναξιά. Και όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή γεννήθηκε ένας καινούργιος θόρυβος. 

Οι διαδικτυακές συναντήσεις πολλαπλασιάστηκαν. Δεν αφορούσαν μόνο την εργασία ή την εκπαίδευση. Άνθρωποι άρχισαν να δημιουργούν ομάδες συζήτησης, κύκλους αυτογνωσίας, διαδικτυακές κοινότητες, ομάδες υποστήριξης και χώρους όπου μπορούσαν απλώς να μιλήσουν. Όχι γιατί είχαν όλες τις απαντήσεις, αλλά γιατί είχαν ανάγκη να ακουστούν. Εκείνη την περίοδο πολλοί κατάλαβαν ότι το να μοιράζεσαι δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανθρώπινη ανάγκη. Όταν ο κόσμος γύρω μας γινόταν αβέβαιος, η επικοινωνία έγινε ένα από τα λίγα σταθερά σημεία αναφοράς. Ακόμη κι αν γινόταν μέσα από μια κάμερα, υπήρχε πάντα ένας άνθρωπος στην άλλη πλευρά που άκουγε, ένιωθε και κατανοούσε.

Τί συνέβη μετά;

Όταν οι περιορισμοί έπαψαν να υπάρχουν, οι άνθρωποι δεν εγκατέλειψαν αυτές τις κοινότητες. Αντίθετα, πολλές από αυτές συνέχισαν να μεγαλώνουν. Οι διαδικτυακές ομάδες προσωπικής ανάπτυξης, οι συναντήσεις αυτογνωσίας, οι κύκλοι διαλογισμού, οι ομάδες γονέων, οι λέσχες βιβλίων, οι κοινότητες ανθρώπων που αναζητούσαν νόημα ή απλώς έναν ασφαλή χώρο για να εκφραστούν, όχι μόνο παρέμειναν ζωντανές αλλά γνώρισαν ακόμη μεγαλύτερη άνθηση.

Η πανδημία δεν δημιούργησε την ανάγκη για μοίρασμα απλά την αποκάλυψε. Μας έδειξε ότι πίσω από τους γρήγορους ρυθμούς, τις υποχρεώσεις και την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας, υπάρχει ένας άνθρωπος που διψά να συνδεθεί με έναν άλλον άνθρωπο. Η τεχνολογία, που συχνά κατηγορείται ότι μας απομακρύνει, έγινε εκείνη την περίοδο μια γέφυρα και μέσα από αυτήν την γέφυρα πολλοί ανακάλυψαν κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια νέα εφαρμογή ή έναν νέο τρόπο επικοινωνίας, είδαν ότι όταν ένας άνθρωπος μοιράζεται την αλήθεια του, κάποιος άλλος βρίσκει το θάρρος να μοιραστεί τη δική του. Έτσι γεννιούνται οι κοινότητες, όχι από την τελειότητα, αλλά από την κοινή ανθρώπινη ανάγκη να νιώσουμε ότι ανήκουμε κάπου, ότι η φωνή μας έχει αξία και ότι, όσο διαφορετικές κι αν είναι οι ιστορίες μας, όλες συναντιούνται στο ίδιο σημείο, στην ανάγκη για σύνδεση.

Ποιοι δεν μοιράζονται; 

Συχνά πιστεύουμε ότι δεν μοιράζονται οι εγωιστές και οι τσιγκούνηδες, όμως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Δεν είναι πάντα εκείνος που έχει λίγα και δεν μοιράζεται. Δεν μοιράζεται συχνά εκείνος που, βαθιά μέσα του, νιώθει ότι δεν είναι αρκετός ο ίδιος. Ότι αν δώσει κάτι από τον χρόνο του, την γνώση του, την αγάπη του ή ακόμα και την προσοχή του, θα μείνει ο ίδιος φτωχότερος.

Ο φόβος της έλλειψης είναι ένας από τους πιο σιωπηλούς φόβους του ανθρώπου. Δεν αφορά μόνο στα υλικά αγαθά. Είναι η αγωνία ότι θα εξαντληθεί η αγάπη, ότι θα χαθεί η αναγνώριση, ότι κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση μας, ότι η αξία μας θα μειωθεί αν βοηθήσουμε έναν άνθρωπο να προχωρήσει.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν μοιράζονται επειδή κάποτε στερήθηκαν. Έμαθαν να επιβιώνουν κρατώντας τα πάντα σφιχτά. Δεν το κάνουν από κακία, αλλά από μνήμη. Η ψυχή τους θυμάται εποχές που η έλλειψη πονούσε και προσπαθεί ακόμη να προστατευτεί. Άλλοι δεν μοιράζονται επειδή φοβούνται την ευαλωτότητα. Για να μοιραστείς κάτι αληθινό, χρειάζεται να αφήσεις κάποιον να σε δει όπως πραγματικά είσαι. Και αυτό απαιτεί θάρρος. Είναι πιο εύκολο να κρύβεσαι πίσω από την αυτάρκεια παρά να παραδεχτείς ότι κι εσύ έχεις ανάγκη από σύνδεση. Υπάρχουν και εκείνοι που πιστεύουν ότι η ζωή είναι ένας διαρκής ανταγωνισμός. Αν ο άλλος κερδίσει, εγώ θα χάσω. Αν ο άλλος μάθει, θα με ξεπεράσει. Αν ο άλλος λάμψει, το δικό μου φως θα σβήσει. Όμως το φως δεν λειτουργεί έτσι. Ένα αναμμένο κερί μπορεί να ανάψει εκατό ακόμη, χωρίς να χάσει την δική του φλόγα.

Σκέψου,  αν δεν φοβόσουν ότι θα χάσεις κάτι, τι θα μοιραζόσουν σήμερα; Ίσως τον χρόνο σου. Ίσως μια συγγνώμη. Ίσως μια ιδέα που κρατάς χρόνια μέσα σου. Ίσως μια αγκαλιά, μια ευχή, μια λέξη που κάποιος περιμένει να ακούσει. Πολλές φορές δεν θεραπευόμαστε μόνο από αυτά που λαμβάνουμε. Θεραπευόμαστε και από εκείνα που τολμάμε επιτέλους να προσφέρουμε.

Μοιράσου και θα γίνεις πιο πλούσιος

Όσα κρατάμε σφιχτά από φόβο μήπως τα χάσουμε, συχνά χάνουν την αξία τους. Όσα όμως προσφέρουμε με ανοιχτή καρδιά, επιστρέφουν σε εμάς με τρόπους που δεν μπορούν να μετρηθούν. Αναλογίσου τον αληθινό χρόνο που αφιερώνεις, χωρίς να κοιτάζεις το ρολόι. Την προσοχή που δίνεις όταν κάποιος μιλά. Είναι η συγχώρεση που ελευθερώνει πρώτα εσένα. Είναι μια γνώση που δεν κράτησες για να νιώσεις ανώτερος, ένα χαμόγελο που πρόσφερες χωρίς λόγο, μια αγκαλιά που ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Σκέψου τα όλα αυτά.

Όταν μοιράζεσαι, δεν μικραίνεις. Μεγαλώνεις. Επειδή ανακαλύπτεις ότι η αφθονία δεν είναι αυτό που έχεις αποθηκεύσει, αλλά αυτό που μπορεί να περάσει μέσα από τα χέρια σου και να συνεχίσει το ταξίδι του. Η  θεραπεία αρχίζει ακριβώς εκεί. Στην στιγμή που σταματάμε να ζούμε με τη λογική της έλλειψης και επιτρέπουμε στην ζωή να κυκλοφορήσει μέσα μας. Όπως το νερό που μένει στάσιμο θολώνει, έτσι και η καρδιά που δεν μοιράζεται βαραίνει. Ό,τι όμως ρέει, παραμένει ζωντανό. Δεν χρειάζονται μεγάλες πράξεις. Η ζωή αλλάζει από τις μικρές κινήσεις που επαναλαμβάνονται καθημερινά. Πριν κλείσεις αυτή τη σελίδα, αξίζει να κάνεις μια μικρή παύση και να αναρωτηθείς, "Εγώ τι μοιράζομαι με τον κόσμο;"

Ο πλούτος ενός ανθρώπου δεν φαίνεται από αυτά που συγκέντρωσε, αλλά από όσα άφησε πίσω του στις καρδιές των άλλων. Κάθε φορά που προσφέρεις κάτι αυθεντικό, αφήνεις ένα μικρό αποτύπωμα που συνεχίζει να υπάρχει πολύ μετά τη στιγμή της προσφοράς.

Όταν το μοίρασμα έχει υψηλή τιμή

Σήμερα τα πάντα μπορούν να αγοραστούν. Ακόμη και η γνώση. Ακόμη και η προσωπική εξέλιξη. Ακόμη και η υπόσχεση της θεραπείας. Ακόμα και η συντροφιά. Δεν είναι παράλογο να πληρώνουμε έναν άνθρωπο για τον χρόνο, την εμπειρία και την αφοσίωσή του. Κάθε έργο έχει αξία. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην τίμια ανταλλαγή και στην εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ανάγκης.

Αξίζει να αναρωτηθούμε, "Πότε πληρώνω για να τιμήσω τη γνώση και πότε πληρώνω επειδή με έπεισαν ότι χωρίς αυτήν δεν αξίζω αρκετά;"

Η αληθινή γνώση δεν φοβάται να μοιραστεί. Δεν κρύβεται πίσω από συνεχώς ακριβότερες πόρτες. Δεν δημιουργεί εξαρτήσεις ούτε καλλιεργεί την αίσθηση ότι ο "δάσκαλος" κατέχει κάτι που οι άλλοι δεν θα αγγίξουν ποτέ. Ο αληθινός δάσκαλος γνωρίζει ότι δεν του ανήκει η Σοφία. Είναι απλώς ένας προσωρινός φορέας της και ό,τι περνά μέσα από εκείνον, οφείλει κάποια στιγμή να συνεχίσει το ταξίδι του. Σκεφτείτε σε πόσα επαγγέλματα βρίσκει εφαρμογή αυτό!

Αν κάποιος σε κάνει να αισθάνεσαι όλο και πιο μικρός για να χρειάζεσαι όλο και περισσότερο τις υπηρεσίες του, τότε ίσως δεν σου προσφέρει ελευθερία αλλά εξάρτηση. Αν, αντίθετα, μετά από κάθε συνάντηση αισθάνεσαι πιο αυτόνομος, πιο υπεύθυνος για τη ζωή σου και λιγότερο εξαρτημένος από τον ίδιο, τότε πιθανότατα έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που πραγματικά μοιράζεται. Ο σκοπός της γνώσης δεν είναι να δημιουργεί οπαδούς. Είναι να δημιουργεί ανθρώπους που κάποια μέρα δεν θα χρειάζονται πια τον δάσκαλό τους. Να προσφέρεις τόσο γενναιόδωρα, ώστε ο άλλος να μπορέσει κάποτε να περπατήσει μόνος του.

Γιατί να έρθει κάποιος σε μια δωρεάν φιλοσοφική συνάντηση;

Πολλοί άνθρωποι με ρωτούν τι ακριβώς συμβαίνει σε μια φιλοσοφική συνάντηση. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι εύκολο να το περιγράψω. Δεν πρόκειται για μάθημα. Δεν είναι διάλεξη. Δεν είναι ψυχοθεραπεία. Και σίγουρα δεν είναι ένας χώρος όπου κάποιος έρχεται για να πάρει έτοιμες απαντήσεις. Είναι ένας χώρος συνάντησης. Ένας χώρος όπου άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, εμπειριών και διαδρομών κάθονται μαζί και συνομιλούν γύρω από ερωτήματα που μας αφορούν όλους, όπως Τι σημαίνει ευτυχία; Τι είναι τελικά η ελευθερία; Γιατί φοβόμαστε την αλλαγή; Πώς βρίσκουμε νόημα μέσα στην καθημερινότητα; Τί σημαίνει αυτό για κάποιον άλλον;

Δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει Φιλοσοφία. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις θεωρίες ή ονόματα φιλοσόφων. Το μόνο που χρειάζεται είναι η διάθεση να ακούσεις και να μοιραστείς. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο δώρο αυτών των συναντήσεων. Στην ζωή μας συνηθίζουμε να κινούμαστε μέσα στους ίδιους κύκλους, στις ίδιες συνήθειες και στις ίδιες σκέψεις. Σπάνια δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Όχι επειδή δεν το θέλουμε, αλλά επειδή πιστεύουμε ότι "δεν είναι για εμάς". Και όμως, πολλές από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μας ξεκίνησαν από κάτι που δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά μας. Από μια πρόσκληση που σχεδόν αρνηθήκαμε. Από μια πόρτα που αποφασίσαμε να ανοίξουμε από περιέργεια. Από μια συνάντηση που δεν περιμέναμε να μας αγγίξει. Μια ανοιχτή φιλοσοφική συνάντηση, είναι ακριβώς αυτό. Μια ευκαιρία να βγεις για λίγο από το γνώριμο και να δεις τον εαυτό σου μέσα από μια διαφορετική οπτική. Χωρίς πίεση. Χωρίς υποχρεώσεις. Χωρίς την ανάγκη να αποδείξεις οτιδήποτε. Και υπάρχει και κάτι ακόμη που δύσκολα περιγράφεται με λόγια, είναι η δύναμη της ομάδας. Όταν ένας άνθρωπος εκφράζει μια σκέψη, συχνά δίνει φωνή σε κάτι που πολλοί αισθάνονται αλλά δεν έχουν καταφέρει να διατυπώσουν. Μια προσωπική εμπειρία γίνεται αφορμή για έναν συλλογικό προβληματισμό. Μια ερώτηση ανοίγει δέκα καινούργιες και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι οι αγωνίες, οι φόβοι και οι αναζητήσεις σου δεν είναι μόνο δικές σου. Ανήκουν στην ανθρώπινη εμπειρία. 

Μέσα σε μια ομάδα δεν παίρνεις μόνο, προσφέρεις κιόλας. Ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβάνεσαι εκείνη τη στιγμή, μια σκέψη σου, μια απορία σου ή μια εμπειρία σου μπορεί να γίνει το κομμάτι που έλειπε από το παζλ κάποιου άλλου. Αυτό είναι το πραγματικό μοίρασμα και δεν φεύγεις έχοντας βρει όλες τις απαντήσεις από την συνάντηση. Φεύγεις όμως έχοντας πάρει κάτι. Οι ερωτήσεις που θα ακολουθήσουν θα δεις ότι θα είναι διαφορετικές.

Πολλές φορές, έχοντας γνωρίσει ανθρώπους που σου θυμίζουν πως η αναζήτηση του νοήματος δεν είναι μια μοναχική διαδρομή, θα αισθανθείς ότι ο κόσμος εκεί έξω δεν είναι και τόσο τρομακτικός όσο πίστευες. Υπάρχει ελπίδα επειδή υπάρχει πρώτα το αίτημα για αυτό.  Αν λοιπόν σκέφτεσαι αν αξίζει να έρθεις, η απάντησή μου είναι απλή. Μην έρθεις επειδή περιμένεις να αλλάξει η ζωή σου μέσα σε μία συνάντηση. Έλα επειδή ίσως ανακαλύψεις κάτι που δεν ήξερες ότι σου έλειπε και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό για να ξεκινήσει ένα όμορφο ταξίδι που θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή.

Στα άρθρα μου δεν θα βρεις έτοιμες λύσεις ή συνταγές επιτυχίας. Σου προσφέρω αφορμές για σκέψη, μικρές προκλήσεις για να δοκιμάσεις και χώρο να παρατηρήσεις, να κρατήσεις σημειώσεις και να κρίνεις με τα δικά σου μάτια. 

Η γνώση γεννιέται μέσα στη δράση και στην προσωπική εμπειρία. 

Σκέψου, πειραματίσου, παρατήρησε και εμπιστεύσου την κρίση σου.

Γνῶθι σαυτόν!

Enigma Terra©