Η Άβολη Αλήθεια: Όταν οι Κοντινοί μας Δεν Πανηγυρίζουν τις Νίκες μας

Όταν η εξέλιξή μας ξεβολεύει τους δικούς μας ανθρώπους

Υπάρχει μια "σκληρή" αλήθεια που πολλοί άνθρωποι ανακαλύπτουν στην πορεία της ζωής τους. Δεν χαίρονται όλοι όταν προχωράμε μπροστά. Και αυτό γίνεται ακόμη πιο επώδυνο όταν η αντίδραση αυτή, δεν προέρχεται από αγνώστους, αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους που θεωρούσαμε "δικούς μας".

Όταν κάποιος αποφασίζει να αλλάξει την ζωή του, να εξελιχθεί, να κυνηγήσει ένα όνειρο ή να βγει από τα όρια που τον κρατούσαν στάσιμο, συχνά έρχεται αντιμέτωπος με σχόλια υποτίμησης, με ειρωνεία, με αμφισβήτηση ή ακόμη και ανοιχτή εχθρότητα. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Η πρόοδός μας διαταράσσει τις ισορροπίες

Κάθε σχέση δημιουργεί μια συγκεκριμένη δυναμική. Οι άνθρωποι γύρω μας συνηθίζουν να μας βλέπουν σε έναν συγκεκριμένο ρόλο, τον ήσυχο, τον ανασφαλή, τον εργαζόμενο που δεν παίρνει ρίσκα, τον φίλο που είναι πάντα διαθέσιμος, την σχέση που βολεύει και πολλά άλλα. Όταν αλλάζουμε, δεν αλλάζουμε μόνο εμείς. Αλλάζει και η ισορροπία της κάθε σχέσης. Κάποιοι νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο ή την βεβαιότητα που είχαν για εμάς. Η εξέλιξή μας τους αναγκάζει να προσαρμοστούν και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.

Ο καθρέφτης των ανεκπλήρωτων επιθυμιών

Η επιτυχία και η πρόοδος ενός ανθρώπου λειτουργούν συχνά σαν καθρέφτης για τους γύρω του. Όταν κάποιος βλέπει εσένα να τολμάς αυτό που ο ίδιος δεν τόλμησε ποτέ, μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με δικές του απογοητεύσεις. Με τα όνειρα που εγκατέλειψε, τις ευκαιρίες που δεν εκμεταλλεύτηκε, τους φόβους που τον κράτησαν πίσω. Αντί να επεξεργαστεί αυτά τα συναισθήματα, είναι ευκολότερο να απαξιώσει τη δική σου προσπάθεια. Έτσι γεννιούνται στάσεις με φράσεις όπως, "Σιγά μην πετύχει", "Νομίζει ότι έγινε κάτι σπουδαίο" κ.τ.λ. Η ζήλια δεν αφορά πάντα αυτό που έχουμε. Η ζήλια δεν γεννιέται μόνο από χρήματα, επιτυχία, ευτυχία ή αναγνώριση. Πολλές φορές γεννιέται από την ελευθερία. Ο άνθρωπος που βλέπει κάποιον άλλο να παίρνει αποφάσεις με θάρρος, μπορεί να ζηλεύει όχι το αποτέλεσμα, αλλά το γεγονός ότι ο άλλος άνθρωπος τόλμησε και δεν στάθηκε στάσιμος. Τόλμησε να κάνει πράγματα και τόλμησε να αλλάξει τα όρια. Η ελευθερία ενός άλλου ανθρώπου, πολλές φορές μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τη δική μας αίσθηση εγκλωβισμού, τις δικές μας ανασφάλειες και φόβους.

Ο φόβος της σύγκρισης

Σε κάθε κοινωνικό περιβάλλον υπάρχουν άτυπες συγκρίσεις. Όταν όλοι βρίσκονται περίπου στο ίδιο σημείο, κανείς δεν αισθάνεται ότι υστερεί. Όταν όμως ένας άνθρωπος αρχίζει να προοδεύει, να εξελίσσεται ή να διευρύνει τους ορίζοντές του, οι συγκρίσεις γίνονται αναπόφευκτες. Μερικοί εμπνέονται. Άλλοι αμύνονται. Και η άμυνα συχνά παίρνει τη μορφή της κριτικής.

Αν και ακούγεται σκληρό, η κακία πολλές φορές λειτουργεί ως μηχανισμός προστασίας της αυτοεκτίμησης. Όταν κάποιος υποτιμά τις επιτυχίες σου, δεν μειώνει απαραίτητα εσένα. Προσπαθεί να μειώσει την εσωτερική δυσφορία που νιώθει ο ίδιος. Αν πείσει τον εαυτό του ότι, ήσουν τυχερός, δεν αξίζεις αυτό που πέτυχες, σύντομα θα αποτύχεις, κ.α, τότε δεν χρειάζεται να αναρωτηθεί γιατί ο ίδιος έμεινε στάσιμος. Είναι σαν να βγάζει τον εαυτό του από μια δύσκολη θέση. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η αρνητικότητα, η ειρωνεία και η συνεχής υπονόμευση είναι όντως έκφραση φθόνου, ανασφάλειας ή ανάγκης να διατηρηθεί η παλιά τάξη πραγμάτων. Δεν αντιδρούν βέβαια όλοι από κακία, είναι σημαντικό να γίνει η διάκριση. Δεν κρύβεται πάντα ζήλια πίσω από την άρνηση. Μερικές φορές οι άνθρωποι όντως φοβούνται πραγματικά για εμάς. Πολλές φορές βέβαια αδυνατούν να κατανοήσουν ένα μονοπάτι διαφορετικό από το δικό τους.

Ένα δύσκολο μάθημα

Καθώς μεγαλώνουμε, συνειδητοποιούμε ότι η υποστήριξη μας, δεν εξαρτάται από το πόσα χρόνια γνωρίζουμε κάποιον. Υπάρχουν άνθρωποι που μας ξέρουν μια ζωή και δυσκολεύονται να χαρούν την πρόοδό μας και υπάρχουν άνθρωποι που μας γνώρισαν πρόσφατα και μας ενθαρρύνουν με ειλικρίνεια. Η πραγματική στήριξη δεν γεννιέται από τη συγγένεια, την οικειότητα ή την παλιά γνωριμία. Γεννιέται από την ψυχική ωριμότητα, την αυτογνωσία και την ικανότητα να βλέπεις την επιτυχία του άλλου χωρίς να τη βιώνεις ως προσωπική απειλή. Όταν η εξέλιξή σου ξεβολεύει κάποιους ανθρώπους, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάνεις εσύ κάτι λάθος. Πολύ συχνά δείχνει ότι κινείσαι προς μια κατεύθυνση που απαιτεί από όλους γύρω σου ωριμότητα ώστε να αντιμετωπίσουν όχι μόνο την δική σου αλήθεια αλλά και τις δικές τους αλήθειες. Είναι σίγουρα ένα θέμα που αγγίζει πολλούς ανθρώπους και έχει αρκετές ψυχολογικές και κοινωνικές διαστάσεις.

Αρχικά, υπάρχει μια κατάσταση - εμπειρία την οποία έχουμε βιώσει σχεδόν όλοι. Όταν κάνουμε μια σημαντική επιλογή στην ζωή μας, αλλαγή δουλειάς, μετακόμιση, μια νέα σχέση, ένα επιχειρηματικό εγχείρημα ή μια προσωπική αλλαγή, συχνά οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι αντιδρούν με αμφιβολία, ενώ κάποιος πιο άγνωστος μπορεί να δείξει μεγαλύτερη κατανόηση ή και ενθάρρυνση. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι οι "δικοί μας" δεν μας αγαπούν ή ότι οι ξένοι νοιάζονται περισσότερο. Συχνά συμβαίνουν πολλά άλλα πράγματα, και σε πολλά παράλληλα επίπεδα.

👉Οι κοντινοί άνθρωποι έχουν επενδύσει σε μια συγκεκριμένη εικόνα μας

Οι γονείς, οι φίλοι πολλών ετών ή οι συγγενείς μας, μας γνωρίζουν μέσα από συγκεκριμένους ρόλους. Αν για παράδειγμα σε ξέρουν ως "τον ήσυχο άνθρωπο που δεν παίρνει ρίσκα", μπορεί να δυσκολευτούν να αποδεχτούν ότι ξαφνικά θέλεις να αλλάξεις επάγγελμα ή τρόπο ζωής. Δεν αντιδρούν μόνο στην επιλογή σου. Αντιδρούν και στην ανατροπή της εικόνας που είχαν για σένα. Αυτό τους ξεβολεύει καθώς εσύ έχεις ταράξει τα ήσυχα βαλτώδη νερά τους. 

👉Ο φόβος συχνά μεταμφιέζεται σε συμβουλή

Πολλές φορές ακούμε, "Μην το κάνεις αυτό", "Πολύ ριψοκίνδυνο αυτό που πας να κάνεις", "Θα αποτύχεις" και πολλά τέτοια. Αυτό συχνά πίσω του κρύβει φόβο. Φόβο για να μην πάθουμε όντως όλα αυτά. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν έχουν περισσότερα να χάσουν συναισθηματικά αν μας δουν να πληγωνόμαστε. Έτσι επικεντρώνονται περισσότερο στους κινδύνους παρά στις δυνατότητες μας. Ακόμα και έτσι όμως, σκέφτονται πάλι τον δικό τους εαυτό και όχι εμάς. 

👉Οι ξένοι δεν κουβαλούν το ίδιο συναισθηματικό βάρος

Ένας άγνωστος μπορεί να σε ακούσει πιο ανοιχτά επειδή δεν έχει χρόνια προσδοκιών, φόβων και εμπλοκής στην ζωή σου. Βλέπει την ιδέα σου όπως είναι τώρα, όχι μέσα από το φίλτρο του παρελθόντος σου. Γι' αυτό πολλές φορές ένας άγνωστος μπορεί να πει, "Ακούγεται ενδιαφέρον. Γιατί όχι;" ενώ ένας δικός σου άνθρωπος μπορεί να πει, "Αυτό δεν σου ταιριάζει, δεν είναι για εσένα".

👉Υπάρχει το στοιχείο της σύγκρισης

Αν και είναι δύσκολο να το παραδεχτούμε, δυστυχώς συμβαίνει και αυτό, αν κάποιος γύρω μας έχει συμβιβαστεί με επιλογές που δεν τον εκφράζουν, μπορεί να νιώθει άβολα όταν μας βλέπει να διεκδικούμε κάτι διαφορετικό. Η δική μας κίνηση λειτουργεί σαν καθρέφτης που του θυμίζει τις δικές του ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Μπορεί να μην γίνεται πάντα συνειδητά ή κακοπροαίρετα, όμως συμβαίνει και έχει επιπτώσεις. 

Η αληθινή στήριξη δεν είναι πάντα συμφωνία

Όταν υπάρχει ωριμότητα, υπάρχει και διάκριση. Το να σε στηρίζω δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με κάθε επιλογή σου. Σημαίνει ότι, σε ακούω πραγματικά, προσπαθώ να καταλάβω τι θέλεις, σέβομαι το δικαίωμά σου να αποφασίσεις, παραμένω δίπλα σου ακόμα κι αν διαφωνώ. Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς, μπερδεύουν την στήριξη με την έγκριση.

Μερικές φορές αξίζει να αναρωτηθούμε, "Οι δικοί μας άνθρωποι πράγματι δεν μας στηρίζουν ή δεν μας στηρίζουν με τον τρόπο που θα θέλαμε;" Καθώς υπάρχουν περιπτώσεις όπου η στήριξη εκφράζεται ως ενθάρρυνση, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπου εκφράζεται ως δύσκολες ερωτήσεις, επιφυλάξεις ή ανησυχία.

Γιατί πολλοί άνθρωποι δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωής τους και ασχολούνται με τις ζωές των άλλων;

Υπάρχει ένα παράδοξο που συναντάμε συχνά στις ανθρώπινες σχέσεις, όσο λιγότερο ασχολείται κάποιος με τη δική του ζωή, τόσο περισσότερο ασχολείται με τις ζωές των άλλων. Κουτσομπολιό, κριτική, παρεμβάσεις, σχόλια για τις επιλογές των άλλων, εμμονή με το τι κάνουν οι γύρω τους. Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά συνήθως δεν μπορεί πάντα να κρύβεται πραγματικό ενδιαφέρον, αλλά η βαθύτερη δυσκολία της ανάληψη της προσωπικής ευθύνης.

Η ευθύνη είναι δύσκολη. Το γνωρίζουμε! Το να αναλάβει κάποιος την ευθύνη της ζωής του σημαίνει να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό του και να παραδεχτεί ότι, οι επιλογές του έχουν συνέπειες, ότι κάποια λάθη ήταν όντως δικά του, ότι ίσως δεν προσπάθησε όσο μπορούσε, ότι η ζωή που ζει σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα αποφάσεων που πήρε ή δεν πήρε. Αυτή η διαδικασία απαιτεί ησυχία, χρόνο, ωριμότητα και αυτογνωσία. Είναι λοιπόν πολύ πιο εύκολο να στρέψεις το βλέμμα αλλού. Στο γρήγορο και στο επιφανειακό. 

Οι ζωές των άλλων λειτουργούν ως αντιπερισπασμός. Όταν κάποιος επικεντρώνεται συνεχώς στους άλλους, αποφεύγει να αντιμετωπίσει τα δικά του ζητήματα και αντί να αναρωτηθεί, "Τι μπορώ να αλλάξω εγώ στη ζωή μου;" αναρωτιέται και έχει επίσης άποψη, "Γιατί χώρισε αυτός;", "Πόσα χρήματα βγάζει εκείνη;", "Πώς τα κατάφερε ο άλλος;".  Η ενασχόληση με τους άλλους και μάλιστα τους κοντινούς, γίνεται ένας τρόπος διαφυγής από τη δύσκολη δουλειά της προσωπικής εξέλιξης. Η κριτική δημιουργεί επίσης μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας. Όταν κάποιος κρίνει διαρκώς τους άλλους, νιώθει προσωρινά καλύτερα με τον εαυτό του. Δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση, όμως αυτή η "ανωτερότητα" είναι συχνά εύθραυστη, επειδή βασίζεται στην φτηνή σύγκριση και όχι στην προσωπική πραγματική πρόοδο.

Ο φόβος της αυτογνωσίας

Η αυτογνωσία δεν είναι πάντα ευχάριστη. Σημαίνει να αναγνωρίσεις αδυναμίες, ανασφάλειες, φόβους και ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Πολλοί άνθρωποι προτιμούν να εξετάζουν τα "προβλήματα" των άλλων παρά να αντιμετωπίζουν τα δικά τους. Η ζωή του άλλου γίνεται πιο ασφαλές πεδίο παρατήρησης από τον ίδιο τους τον εαυτό. Η πρόοδος των άλλων προκαλεί δυσφορία. Όταν ένας άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη της δικής του ζωής, εξελίσσεται. Μαθαίνει, αλλάζει ρισκάρει, δημιουργεί. Αυτό μπορεί να προκαλέσει δυσφορία σε όσους παραμένουν στάσιμοι. Πολύ περισσότερο και όταν αυτοί οι άλλοι είναι του άμεσου οικογενειακού, συγγενικού ή και φιλικού περιβάλλοντος. Η πρόοδος του άλλου λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι και οι ίδιοι θα μπορούσαν να είχαν κινηθεί διαφορετικά. Αντί όμως να εμπνευστούν, μερικοί επιλέγουν να κρίνουν.

Η νοοτροπία του θύματος

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει να αποδίδουν τα πάντα σε εξωτερικούς παράγοντες. Στην τύχη, στην κοινωνία, στην οικογένεια, στους άλλους ανθρώπους, στις συνθήκες. Φυσικά και οι συνθήκες μας επηρεάζουν όλους μας, όμως όταν κάποιος πιστεύει ότι δεν έχει καμία δύναμη να επηρεάσει τη ζωή του, σταματά να αναζητά λύσεις και αρχίζει να αναζητά ενόχους και τότε η προσοχή του στρέφεται μόνιμα προς τα έξω. Οι γεμάτες ζωές έχουν λιγότερο χώρο για παρεμβάσεις. Οι άνθρωποι που έχουν στόχους, πάθος, δημιουργικότητα και προσωπική κατεύθυνση συνήθως δεν έχουν χρόνο ούτε ενέργεια να ασχολούνται υπερβολικά με τις ζωές των άλλων. Είναι απασχολημένοι με τη δική τους πορεία. Δεν σημαίνει ότι αδιαφορούν για τους γύρω τους. Σημαίνει ότι η προσοχή τους είναι στραμμένη στη δημιουργία και όχι στην κριτική. Αυτός είναι και ο λόγος που αυτοί οι άνθρωποι δεν σαμποτάρουν τον περίγυρο και βλέπουν κάθε ιδέα και ως μια νέα προοπτική προς εξέταση και επεξεργασία σε βάθος. Όσο πιο δύσκολη γίνεται η σχέση κάποιου με τον εαυτό του, τόσο πιο έντονη γίνεται και η ανάγκη του να κοιτάζει προς τα έξω. Γι' αυτό βλέπουμε συχνά ανθρώπους να αφιερώνουν ώρες σχολιάζοντας τις ζωές άλλων, ενώ δεν αφιερώνουν ούτε δέκα λεπτά να σκεφτούν τι πραγματικά θέλουν οι ίδιοι για τη δική τους ζωή.

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που σήμερα φαίνονται αρνητικοί ή ζηλόφθονοι δεν ξυπνούν το πρωί λέγοντας "θέλω να είμαι έτσι". Συνήθως έχουν συσσωρεύσει χρόνια απογοήτευσης, φόβου, συμβιβασμών και ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Όταν αυτά δεν αντιμετωπίζονται, μετατρέπονται εύκολα σε κριτική, πικρία και φθόνο προς όσους τολμούν να προχωρήσουν. Συγγενείς, φίλους, αγνώστους. Η διαφορά ανάμεσα σε έναν άνθρωπο που εξελίσσεται και σε έναν που μένει στάσιμος, δεν είναι το ταλέντο ή η εξυπνάδα. Συχνά είναι η προθυμία να κοιτάξει τον εαυτό του με ειλικρίνεια και να πει, "Η ζωή μου δεν είναι ακριβώς όπως τη θέλω. Τι μπορώ να κάνω εγώ γι' αυτό;" Αυτή η ερώτηση είναι δύσκολη. Αλλά από εκεί ξεκινά σχεδόν κάθε πραγματική αλλαγή.

Να απομακρύνω τον περίγυρο;

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να απομακρύνεις κάποιον από την ζωή σου από εκδίκηση ή θυμό και στο να βάζεις όρια για να απομακρύνεις κάποιον ώστε να προστατεύσεις τον χρόνο, την ενέργεια και την ψυχική σου ισορροπία. Αν κάποιοι άνθρωποι υποτιμούν συνεχώς τις προσπάθειές σου, ακυρώνουν τους στόχους σου, σου δημιουργούν ενοχές όταν εξελίσσεσαι, απορροφούν την ενέργειά σου χωρίς να προσφέρουν αμοιβαιότητα, φέρνουν συνεχώς αρνητικότητα και δράμα, τότε είναι λογικό να επανεξετάσεις το πόσο χώρο θα έχουν στη ζωή σου. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τους διαγράφεις ή ότι παύεις να τους αγαπάς. Έτσι δείχνεις ότι πλέον θα μοιράζεσαι λιγότερα προσωπικά σχέδια μαζί τους, θα περιορίζεις την έκθεση σε συζητήσεις που σε εξαντλούν, θα αφιερώνεις περισσότερο χρόνο σε ανθρώπους που σε βοηθούν να εξελιχθείς, βάζεις σαφέστερα και πιο ξεκάθαρα όρια σε όλα. Δεν χρειάζεται να μισήσεις κάποιον για να πάρεις απόσταση. Ρώτα τον εαυτό σου, "Αυτός ο άνθρωπος θέλει να με δει να πετυχαίνω, ακόμη κι αν διαφωνεί με τον τρόπο μου;" και πάρε αποφάσεις. Αν η απάντηση είναι ναι, ίσως η σχέση αξίζει να διατηρηθεί με καλύτερα όρια. Αν όμως η παρουσία του χαρακτηρίζεται σταθερά από απαξίωση, χλευασμό, υπονόμευση ή χαρά όταν αποτυγχάνεις, τότε η απόσταση δεν είναι απαραίτητα σκληρότητα. Ίσως να είναι μια υγιής επιλογή αυτοπροστασίας. Το δύσκολο μάθημα για πολλούς ανθρώπους είναι ότι η συγγένεια, η παλιά φιλία ή τα πολλά χρόνια γνωριμίας δεν δημιουργούν αυτόματα δικαίωμα πρόσβασης στον χρόνο και την ενέργειά σου. Οι σχέσεις συντηρούνται και από τον αμοιβαίο σεβασμό, όχι μόνο από το παρελθόν. Μπορείς να αγαπάς έναν συγγενή ή φίλο χωρίς να εγκρίνεις όλες τις συμπεριφορές του και η ωριμότητα σου θα φανεί όταν καταλάβεις ότι δεν πρέπει να τους κρατάς όλους στο ίδιο επίπεδο εγγύτητας, αλλά να δίνεις στον καθένα τη θέση που αντιστοιχεί στη συμπεριφορά του.

Όταν παύεις να ζεις για την έγκριση των άλλων

Ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία στην προσωπική εξέλιξη ενός ανθρώπου είναι η στιγμή που σταματά να ζει για την έγκριση των άλλων και αρχίζει να ζει σύμφωνα με τη δική του συνείδηση. Δεν πρόκειται για κάποια τρελή επανάσταση. Δεν πρόκειται για εγωισμό. Δεν πρόκειται για αδιαφορία. Πρόκειται για ωρίμανση. Για την κατανόηση ότι όσο σημαντικοί κι αν είναι οι άνθρωποι γύρω μας, κανείς δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή μας για εμάς. Είναι κατανοητό ότι η ανάγκη για αποδοχή είναι ανθρώπινη. Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε να αναζητούμε την επιβεβαίωση. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ανάγκη για αποδοχή μετατρέπεται σε εξάρτηση. Τότε η ζωή μας παύει να είναι πραγματικά δική μας. 

Οι άνθρωποι που δουλεύουν με τον εαυτό τους αλλάζουν και προτεραιότητες Η προσωπική ανάπτυξη δεν κάνει κάποιον αδιάφορο απέναντι στις γνώμες των άλλων. Τον κάνει πιο επιλεκτικό. Ακούει. Σκέφτεται. Αξιολογεί αλλά, δεν παραχωρεί στους άλλους το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή του. Καταλαβαίνει ότι η ευθύνη των επιλογών του ανήκει στον ίδιο. Και αφού εκείνος θα ζήσει τις συνέπειες των αποφάσεών του, εκείνος πρέπει και να τις πάρει.

Η αγάπη δεν απαιτεί υπακοή και αυτό είναι ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα της ενήλικης ζωής μας. Μπορείς να αγαπάς τους ανθρώπους σου, χωρίς να ζεις σύμφωνα με τις προσδοκίες τους. Πολλοί συγχέουν την αγάπη με τη συμμόρφωση. Πιστεύουν ότι αν αγαπάς τους γονείς σου, οφείλεις να ακολουθήσεις τον δρόμο που σου προτείνουν. Αν αγαπάς τους φίλους σου, οφείλεις να παραμένεις ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν πάντα. Αν αγαπάς τον περίγυρό σου, οφείλεις να μη δημιουργείς ανατροπές. Όμως η αληθινή αγάπη δεν απαιτεί να εγκαταλείψεις τον εαυτό σου. 

Η ανάγκη να αποδείξεις το οτιδήποτε, μειώνεται

Ένα από τα πιο απελευθερωτικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων που έχουν συμφιλιωθεί με τον εαυτό τους και προχωράνε με εμπιστοσύνη στο δρόμο τους, είναι ότι σταματούν να προσπαθούν να αποδείξουν συνεχώς την αξία τους σε τρίτους. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να δικαιολογούν κάθε τους επιλογή. Δεν μπαίνουν σε ατελείωτες αντιπαραθέσεις. Δεν κυνηγούν την συμφωνία όλων. Γνωρίζουν ότι η αποδοχή δεν κερδίζεται με εξηγήσεις και ότι οι άνθρωποι που πραγματικά θέλουν να καταλάβουν, θα καταλάβουν και εδώ συμβαίνει το παράδοξο της ελευθερίας.

Όσο λιγότερο εξαρτάσαι από την έγκριση των άλλων, τόσο πιο αυθεντικές γίνονται οι σχέσεις σου. Σταματάς να συνδέεσαι με τους ανθρώπους από ανάγκη. Συνδέεσαι από επιλογή. Δεν ζητάς από τους άλλους να σου πουν ποιος είσαι. Ξέρεις ήδη και τότε οι σχέσεις γίνονται πιο ειλικρινείς, πιο ήρεμες και πιο υγιείς.

Η πραγματική ψυχική ωριμότητα δεν είναι να αδιαφορείς για όλους, δεν είναι να απορρίπτεις κάθε συμβουλή. Δεν είναι να πιστεύεις ότι έχεις πάντα δίκιο. Είναι να μπορείς να ακούς τους ανθρώπους που αγαπάς χωρίς να χάνεις τη δική σου φωνή. Να σέβεσαι τις γνώμες τους χωρίς να τους παραδίδεις τον έλεγχο της ζωής σου. Να αγαπάς τους δικούς σου ανθρώπους χωρίς να ζεις μέσα από τις προσδοκίες τους. Και να κατανοείς ότι κάποια στιγμή, κάθε άνθρωπος καλείται να πάρει το τιμόνι της ζωής του στα χέρια του. Όχι επειδή δεν αγαπά τους άλλους, αλλά επειδή μόνο έτσι μπορεί να ζήσει αυθεντικά τη δική του διαδρομή.

Και τί σημαίνει πραγματικά "εξέλιξη"

Η εξέλιξη δεν είναι απλώς επιτυχία ή κοινωνική άνοδος για έναν άνθρωπο. Δεν είναι μόνο περισσότερα χρήματα, καλύτερη δουλειά ή γενικά αναγνώριση. Δεν είναι πάντα αυτό που τρομάζει τον περίγυρο. Εξέλιξη μπορεί να σημαίνει να αρχίσεις να σκέφτεσαι πιο συνειδητά, να βάζεις όρια εκεί που πριν δεν έβαζες, να αναλαμβάνεις ευθύνη για τις επιλογές σου, να αφήνεις πίσω συνήθειες που δεν σε εκφράζουν, να αλλάζεις τρόπο ζωής, αξίες ή προτεραιότητες, να ξεκινήσεις να ασχολείσαι με διαφορετικά πράγματα και ας μην κάνουν αίσθηση σε κανέναν άλλον. Με άλλα λόγια, εξέλιξη είναι όταν ο άνθρωπος παύει να λειτουργεί αυτόματα και αρχίζει να λειτουργεί συνειδητά και δεν είναι όλοι έτοιμοι ή πρόθυμοι να κινηθούν με τον ίδιο ρυθμό. Σε ιδανικές συνθήκες, η εξέλιξη ενός ανθρώπου θα έπρεπε να λειτουργεί ως έμπνευση. Στην πράξη όμως, συχνά δεν συμβαίνει αυτό.

Ας θυμόμαστε ότι η πραγματική εξέλιξη ενός ανθρώπου, δεν φαίνεται μόνο στο τι επιλέγει, αλλά στο από ποιο επίπεδο συνείδησης το επιλέγει. Και με πλήρη γνώση αυτού, προχωράει στον δρόμο του, χωρίς να δίνει χώρο σε όσους προσπαθούν να τον τραβήξουν πίσω, χρησιμοποιώντας τον ως σωσίβιο για τις δικές τους ανασφάλειες, φόβους και ανεκπλήρωτες προσδοκίες. Η αληθινή ωριμότητα δεν βρίσκεται στην ανάγκη να αποδείξουμε το ποιοί είμαστε, αλλά στην ήρεμη βεβαιότητα να παραμένουμε πιστοί στον εαυτό μας, ακόμη κι όταν οι άλλοι και ειδικά οι κοντινοί μας, δεν μπορούν να κατανοήσουν την δική μας διαδρομή.

Στα άρθρα μου δεν θα βρεις έτοιμες λύσεις ή συνταγές επιτυχίας. Σου προσφέρω αφορμές για σκέψη, μικρές προκλήσεις για να δοκιμάσεις και χώρο να παρατηρήσεις, να κρατήσεις σημειώσεις και να κρίνεις με τα δικά σου μάτια. 

Η γνώση γεννιέται μέσα στη δράση και στην προσωπική εμπειρία. 

Σκέψου, πειραματίσου, παρατήρησε και εμπιστεύσου την κρίση σου.

Γνῶθι σαυτόν!

Enigma Terra©