Πέρα Από την Υπνωτισμένη Οπτική του Ανθρώπου: Όταν το Βλέμμα Γίνεται Συνείδηση

Έχεις αναρωτηθεί πως περνάμε από την συγκρουσιακή Συνείδηση στην δημιουργική Επίγνωση;

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν τον κόσμο όπως πραγματικά είναι, αλλά όπως έχουν μάθει να τον αντιλαμβάνονται. Οι αντιλήψεις τους διαμορφώνονται από την οικογένεια, τις κοινωνικές συμβάσεις, τις προσωπικές τους εμπειρίες, τους φόβους, τις επιθυμίες τους και τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις τους. Έτσι δημιουργείται μια κατάσταση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια μορφή "ύπνωσης" της συνείδησης και όσο αυξάνεται η εξωτερική δραστηριότητα και πίεση, τόσο φαίνεται να περιορίζεται η εσωτερική διαύγεια και χαλάρωση.

Η υπνωτισμένη αυτή οπτική δεν αποτελεί μια μυστηριακή κατάσταση αλλά μια ψυχολογική πραγματικότητα. Ο άνθρωπος λειτουργεί μέσα από επαναλαμβανόμενα μοτίβα σκέψης και συμπεριφοράς, χωρίς να αναρωτιέται αν αυτά ανταποκρίνονται στην αλήθεια ή αν αποτελούν απλώς μηχανικές επαναλήψεις του παρελθόντος. Αντιδρά αντί να επιλέγει. Υπερασπίζεται τις απόψεις του αντί να τις εξετάζει. Αναζητά την επιβεβαίωση αντί για τη γνώση.

Η σύγκρουση που χαρακτηρίζει τόσο τις ανθρώπινες σχέσεις όσο και την εσωτερική ζωή του ανθρώπου γεννιέται ακριβώς από αυτή τη διαίρεση. Ο νους χωρίζει την πραγματικότητα σε αντίθετα, σωστό και λάθος, φίλο και εχθρό, νίκη και ήττα, επιτυχία και αποτυχία. Μέσα σε αυτό το δίπολο, ο άνθρωπος βιώνει διαρκή ένταση, επειδή η ίδια η ταυτότητά του εξαρτάται από τη σύγκριση και την αντίθεση. Πάντα κάποια πλευρά θα πρέπει να είναι ο νικητής.

Η συγκρουσιακή συνείδηση δεν είναι απλώς μια κοινωνική ή πολιτική κατάσταση. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης. Όταν ο άνθρωπος αισθάνεται εσωτερικά ελλιπής, αναζητά συνεχώς κάτι έξω από τον εαυτό του που θα τον ολοκληρώσει. Αναζητά το περισσότερο και το διαφορετικό, περισσότερη δύναμη, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερη ασφάλεια. Όμως κάθε εξωτερική κατάκτηση προσφέρει μόνο μια προσωρινή ανακούφιση, καθώς η αίσθηση της έλλειψης παραμένει ενεργή εντός του.

Ο πραγματικός μετασχηματισμός αρχίζει όταν ο άνθρωπος στρέφει την προσοχή του προς τον ίδιο τον μηχανισμό της σκέψης του. Αντί να ταυτίζεται με κάθε σκέψη, κάθε φόβο ή κάθε επιθυμία, αρχίζει να τα παρατηρεί. Η παρατήρηση αυτή δημιουργεί έναν εσωτερικό χώρο ελευθερίας. Εκεί γεννιέται η δυνατότητα της επιλογής.

Οι μηχανιστικές αντιδράσεις αποτελούν προϊόν της μνήμης. Κάθε νέα κατάσταση ερμηνεύεται μέσα από το παρελθόν, με αποτέλεσμα το παρόν να μην βιώνεται ποτέ πραγματικά. Ο άνθρωπος απαντά σε ό,τι νομίζει ότι συμβαίνει και όχι σε αυτό που πραγματικά υπάρχει μπροστά του. Έτσι, η ζωή γίνεται επανάληψη αντί για δημιουργία.

Αντίθετα, η δημιουργική ανταπόκριση γεννιέται όταν ο νους δεν είναι αιχμάλωτος των προκαθορισμένων σχημάτων. Η δημιουργικότητα δεν αφορά μόνο στην τέχνη ή στην επιστήμη. Είναι ένας τρόπος συνάντησης με τη ζωή. Η αλλαγή της συνείδησης δεν επιτυγχάνεται μέσω της καταπίεσης των αρνητικών σκέψεων ούτε μέσα από την υιοθέτηση αισιόδοξων συνθημάτων. Προκύπτει όταν η επίγνωση φωτίζει τις αυτόματες διεργασίες του νου. Όσο αυξάνεται η επίγνωση, τόσο μειώνεται η μηχανικότητα και τόσο η κάθε στιγμή αντιμετωπίζεται ως μοναδική και όχι ως αντίγραφο μιας προηγούμενης εμπειρίας.

Στην ίδια αυτή κατάσταση αναδύεται και η Ενόραση. Η ενόραση δεν αποτελεί προϊόν λογικών συλλογισμών, αλλά μια άμεση κατανόηση που εμφανίζεται όταν ο νους παύει να βρίσκεται σε συνεχή εσωτερικό θόρυβο. Είναι η ικανότητα να αντιλαμβάνεται κανείς τις βαθύτερες σχέσεις των πραγμάτων χωρίς να μεσολαβούν οι προκαταλήψεις και οι φόβοι.

Η μετάβαση από τη συγκρουσιακή συνείδηση στην εσωτερική πληρότητα δεν σημαίνει απομάκρυνση από τον κόσμο ούτε αδιαφορία για τα προβλήματά του. Αντίθετα, σημαίνει μια διαφορετική ποιότητα συμμετοχής σε αυτόν. Ένας άνθρωπος που δεν κυριαρχείται από τον φόβο, την ανάγκη επιβολής ή την εσωτερική έλλειψη μπορεί να συνεργαστεί αντί να ανταγωνιστεί, να δημιουργήσει αντί να καταστρέψει και να εμπνεύσει αντί να επιβληθεί.

Η εσωτερική πληρότητα δεν είναι ένας τελικός προορισμός αλλά μια συνεχής διαδικασία αφύπνισης. Κάθε στιγμή προσφέρει την ευκαιρία να εγκαταλείψουμε έναν ακόμη αυτοματισμό, μια ακόμη ψευδαίσθηση, μια ακόμη ταύτιση. Μέσα από αυτή τη διαρκή διερεύνηση, η συνείδηση γίνεται περισσότερο διαφανής και η σχέση με τον κόσμο περισσότερο αληθινή.

Μπορεί η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας να είναι η κατάκτηση νέων τεχνολογιών και η συσσώρευση περισσότερης γνώσης, όμως μην ξεχνάμε ότι η ουσιαστική πρόκληση είναι η αφύπνιση από την υπνωτισμένη κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος έχει συνηθίσει να ζει. Διότι μόνο ένας άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του μπορεί να δει τον κόσμο με καθαρότητα. Και μόνο όταν αλλάζει η ποιότητα της συνείδησης, μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά και η ποιότητα του πολιτισμού που δημιουργούμε.

Ο μετασχηματισμός της σκέψης δεν αποτελεί πολυτέλεια για λίγους ούτε μια αφηρημένη φιλοσοφική αναζήτηση. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Στην εποχή της υπερπληροφόρησης, της τεχνητής νοημοσύνης και των διαρκών κρίσεων, η μεγαλύτερη επανάσταση δεν είναι εξωτερική αλλά εσωτερική. Είναι η μετάβαση από τον άνθρωπο που αντιδρά μηχανικά, στον άνθρωπο που δημιουργεί συνειδητά. Από τον άνθρωπο που ζει μέσα στον φόβο, στον άνθρωπο που ενεργεί μέσα από την επίγνωση. Από την συνείδηση της σύγκρουσης, στην συνείδηση της πληρότητας. Εκεί βρίσκεται η πιο αυθεντική μορφή ελευθερίας.

Γιατί επιλέγουμε την ύπνωση;

Η ερώτηση μπορεί να απαντηθεί με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα και με το τι εννοούμε με τον όρο "ύπνωση". Αν χρησιμοποιήσουμε τον όρο μεταφορικά, ως κατάσταση περιορισμένης επίγνωσης ή λειτουργίας στον "αυτόματο πιλότο", τότε το ζήτημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι την επιλέγουν συνειδητά. Πιο συχνά, αυτή η κατάσταση αναπτύσσεται επειδή εξυπηρετεί ορισμένες ψυχολογικές και βιολογικές ανάγκες.

Ίσως η ύπνωση, πριν γίνει περιορισμός, υπήρξε ένας τρόπος προστασίας. Ο ανθρώπινος νους έχει μια βαθιά ανάγκη να βρίσκει τάξη μέσα στο χάος. Αναζητά μοτίβα, προβλέπει κινδύνους, δημιουργεί εξηγήσεις. Η βεβαιότητα προσφέρει ένα αίσθημα ασφάλειας, ενώ το άγνωστο απαιτεί να σταθούμε απέναντι σε κάτι που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Έτσι, πολλές φορές προτιμούμε μια γνώριμη πραγματικότητα, ακόμη κι αν μας περιορίζει, από μια ανοιχτή πραγματικότητα που μας καλεί να αλλάξουμε.

Οι συνήθειες λειτουργούν σαν μονοπάτια που έχουν χαραχτεί μέσα μας. Μας επιτρέπουν να κινούμαστε χωρίς να χρειάζεται κάθε στιγμή να αποφασίζουμε από την αρχή. Αυτή η ικανότητα είναι πολύτιμη για την καθημερινή ζωή, όμως όταν επεκτείνεται σε ολόκληρο τον τρόπο ύπαρξής μας, μπορεί να μετατρέψει τον άνθρωπο σε θεατή της ίδιας του της ζωής. Αντί να συναντά το παρόν, επαναλαμβάνει το παρελθόν.

Μέσα από αυτά τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα δημιουργείται και η εικόνα του εαυτού μας. Από μικροί μαθαίνουμε ποιοι "είμαστε" μέσα από τα μάτια της οικογένειας, της κοινωνίας και του περιβάλλοντός μας. Δημιουργούμε μια ταυτότητα που μας δίνει συνέχεια και αίσθηση ύπαρξης. Όμως κάποια στιγμή αυτή η εικόνα μπορεί να γίνει ένα αόρατο όριο. Μπορεί να αρχίσουμε να υπερασπιζόμαστε όχι την αλήθεια, αλλά την εκδοχή του εαυτού μας που έχουμε συνηθίσει. Γι’ αυτό η αμφισβήτηση των βαθύτερων πεποιθήσεών μας συχνά προκαλεί φόβο. Δεν αλλάζει απλώς μια σκέψη, μοιάζει σαν να απειλείται ένα κομμάτι της ταυτότητάς μας. Είναι ευκολότερο να κρατηθούμε από ό,τι γνωρίζουμε παρά να βρεθούμε μπροστά στο άγνωστο της εσωτερικής ανακάλυψης.

Επίσης, η αυτοπαρατήρηση δεν είναι πάντοτε εύκολη. Όταν ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα προς τα μέσα, μπορεί να συναντήσει φόβους, αντιφάσεις και πληγές που για χρόνια απέφευγε. Η μηχανική ζωή, όσο περιοριστική κι αν είναι, συχνά προσφέρει μια μορφή προστασίας από αυτή την συνάντηση.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει η δύναμη της ομάδας. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα σχέσης. Έχει ανάγκη να ανήκει, να μοιράζεται κοινές αξίες και να αισθάνεται ότι βρίσκεται μέσα σε έναν κύκλο αποδοχής. Όμως πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, υιοθετεί τρόπους σκέψης που δεν γεννήθηκαν από τη δική του αναζήτηση αλλά από την ανάγκη να παραμείνει συνδεδεμένος με τους άλλους. Έτσι η ύπνωση διατηρείται όχι επειδή ο άνθρωπος δεν θέλει να είναι ελεύθερος, αλλά επειδή η ελευθερία απαιτεί να αφήσει πίσω του την ασφάλεια του γνωστού.

Η αφύπνιση αρχίζει όταν εμφανίζεται μέσα μας μια μικρή αμφιβολία. Όταν μια φωνή ψιθυρίζει: "Μήπως υπάρχει κι άλλος τρόπος να βλέπω;" Εκεί γεννιέται η πρώτη ρωγμή στο γυαλί. 

Το αντίθετο της ύπνωσης δεν είναι η γνώση. Είναι η ζωντανή παρουσία. Η ικανότητα να βλέπουμε τα ίδια πράγματα ξανά, σαν να είναι η πρώτη φορά. Σε αυτή την οπτική, η "αφύπνιση" δεν σημαίνει απόρριψη της λογικής ή της κοινωνίας, αλλά ανάπτυξη μεγαλύτερης επίγνωσης του τρόπου με τον οποίο λειτουργούμε.

Πώς σπάει το γυαλί της ύπνωσης;

Κανείς δεν ξυπνά απότομα. Η αφύπνιση δεν μοιάζει με έναν διακόπτη που ανοίγει το φως. Μοιάζει περισσότερο με ένα λεπτό ράγισμα σε ένα γυαλί που για χρόνια πιστεύαμε πως ήταν ο ίδιος ο ορίζοντας, αυτό που συνηθήσαμε να ζούμε. Το γυαλί της ύπνωσης δεν είναι έξω από εμάς. Είναι οι βεβαιότητές μας. Είναι οι ιστορίες που λέμε αδιάκοπα στον εαυτό μας για το ποιοι είμαστε, τι αξίζουμε, τι φοβόμαστε και τι είναι δυνατό ή αδύνατο. Είναι οι σκέψεις που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, ώστε παύουμε να τις ακούμε. Γίνονται η φωνή της πραγματικότητας, ενώ στην ουσία είναι η ηχώ του χθες.

Η πρώτη ρωγμή εμφανίζεται όταν, έστω για μια στιγμή, σταματάμε να αντιδρούμε. Όταν αντί να απαντήσουμε από συνήθεια, παρατηρούμε. Όταν αντί να υπερασπιστούμε μια άποψη, έχουμε το θάρρος να τη θέσουμε υπό αμφισβήτηση. Όταν αντί να κατηγορήσουμε τον κόσμο, στρέφουμε το βλέμμα προς τα μέσα και αναρωτιόμαστε: "Είναι αλήθεια αυτό που βλέπω ή είναι ο τρόπος που έχω μάθει να βλέπω;"

Η αφύπνιση δεν γεννιέται από περισσότερες απαντήσεις. Γεννιέται από καλύτερες ερωτήσεις. Χρειάζεται σιωπή. Όχι μόνο γύρω μας, αλλά κυρίως μέσα μας. Γιατί μέσα στον διαρκή θόρυβο της σκέψης δεν μπορεί να ακουστεί τίποτε καινούργιο. Η σιωπή δεν είναι κενό, είναι ο χώρος όπου η ζωή μπορεί να μας μιλήσει χωρίς να τη διακόπτουν οι φόβοι και οι ερμηνείες μας.

Και χρειάζεται θάρρος. Γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπουμε μια ψευδαίσθηση, εγκαταλείπουμε και ένα κομμάτι της ταυτότητας που είχαμε χτίσει γύρω της. Αυτό πάντοτε μοιάζει με μικρό θάνατο. Όμως μόνο ό,τι πεθαίνει μπορεί να αναγεννηθεί. Το γυαλί δεν σπάει με τη βία. Δεν σπάει επειδή το πολεμάμε. Σπάει όταν παύει να μας είναι χρήσιμο. Όταν η επίγνωση γίνεται πιο δυνατή από τον φόβο. Όταν η περιέργεια νικά τη βεβαιότητα. Όταν η παρουσία γίνεται πιο αληθινή από τη μνήμη. Τότε δεν αλλάζει ο κόσμος. Αλλάζει εκείνος που τον κοιτάζει. Αλλάζει η οπτική της θέασης.

Όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι η πραγματικότητα δεν περίμενε ποτέ να τη δημιουργήσουμε από την αρχή αλλά περίμενε μόνο να πάψουμε να τη βλέπουμε μέσα από το γυαλί των συνηθειών μας, τότε δεν θα ζει πια σαν να επαναλαμβάνει έναν παλιό ρόλο. Θα είναι παρών. Και μέσα στην παρουσία γεννιέται κάτι που ούτε επιβάλλεται, ούτε διδάσκεται, η ελευθερία να βλέπεις, να αισθάνεσαι και να δημιουργείς χωρίς να είσαι αιχμάλωτος του χθες.

Η αφύπνιση ως επιστροφή στον εαυτό

Η μεγαλύτερη παρανόηση είναι ότι η αφύπνιση σημαίνει να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε. Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μια κατάκτηση, αλλά για μια επιστροφή. Δεν προσθέτουμε κάτι στον εαυτό μας, αφαιρούμε ό,τι δεν του ανήκει και η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να μας ξυπνά. Μερικές φορές μέσα από μια απώλεια. Άλλοτε μέσα από έναν μεγάλο έρωτα, μια γέννηση, μια αποτυχία ή μια στιγμή βαθιάς ομορφιάς που δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια. Εκεί, για μια στιγμή, σταματά ο αδιάκοπος διάλογος του νου και εμφανίζεται μια καθαρότητα που είχαμε ξεχάσει ότι υπάρχει. Σε εκείνες τις στιγμές δεν γινόμαστε πιο έξυπνοι. Γινόμαστε πιο αληθινοί.

Η επιστροφή στον εαυτό δεν είναι μια απομόνωση από τον κόσμο. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να υπάρχουμε μέσα σε αυτόν. Να ακούμε χωρίς να ετοιμάζουμε την απάντησή μας. Να κοιτάζουμε χωρίς να βιαζόμαστε να κρίνουμε. Να συναντάμε τον άλλον χωρίς να τον μετράμε με τα δικά μας μέτρα. Όσο ο άνθρωπος θυμάται αυτή την εσωτερική παρουσία, τόσο οι αντιδράσεις του παύουν να είναι μηχανικές. Αντί να κινείται από τον φόβο, αρχίζει να κινείται από την κατανόηση. Αντί να υπερασπίζεται διαρκώς τον εαυτό του, ανακαλύπτει ότι δεν έχει τίποτε να αποδείξει. Και τότε γεννιέται μια διαφορετική ποιότητα σκέψης, πιο ήσυχη, πιο καθαρή, πιο δημιουργική. Η αληθινή εξέλιξη του ανθρώπου δεν  βρίσκεται στην απόκτηση περισσότερων και διαφορετικών αντικειμένων απαραίτητα, αλλά στην ανάκτηση εκείνης της εσωτερικής διαύγειας που υπήρχε πριν ο φόβος, οι συγκρίσεις και οι βεβαιότητες σκεπάσουν το βλέμμα του.

Δεν αφυπνιζόμαστε αποκτώντας μια ακόμα νέα αλήθεια, αλλά απομακρύνοντας ό,τι μας χωρίζει από την άμεση εμπειρία της ζωής. Έτσι ο μετασχηματισμός δεν παρουσιάζεται ως μια νέα ιδεολογία ή ένα νέο σύστημα πεποιθήσεων, αλλά ως μια σταδιακή απογύμνωση από τις ψευδαισθήσεις που καλύπτουν την επίγνωση.

Είναι ο δρόμος της αφύπνισης μοναχικός;

Κάθε ουσιαστικό ταξίδι αρχίζει με έναν αποχωρισμό. Όχι απαραίτητα από ανθρώπους ή τόπους, αλλά από τον τρόπο που μέχρι χθες κατοικούσαμε τον κόσμο. Η αφύπνιση έχει πάντοτε μια γεύση μοναξιάς, επειδή μας καλεί να αφήσουμε πίσω ό,τι ήταν γνώριμο, ακόμη κι αν αυτό το γνώριμο μάς περιόριζε.

Στην αρχή, ο δρόμος μοιάζει έρημος. Οι βεβαιότητες που μας συνόδευαν αρχίζουν να καταρρέουν. Οι απαντήσεις που κάποτε μας καθησύχαζαν δεν αρκούν πια. Οι συζητήσεις που άλλοτε μας γέμιζαν, τώρα ακούγονται σαν επαναλήψεις μιας γλώσσας που κάποτε γνωρίζαμε αλλά δεν μας εκφράζει πια. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι πως δεν ανήκεις ούτε στον παλιό κόσμο ούτε στον καινούργιο που ακόμη δεν έχει γεννηθεί μέσα σου. Είναι μια ενδιάμεση περιοχή, όπου η σιωπή γίνεται πιο οικεία από τον θόρυβο και τα ερωτήματα πιο πολύτιμα από τις απαντήσεις. Αυτή η μοναξιά, όμως, δεν είναι τιμωρία. Είναι χώρος. Είναι ο χώρος όπου ο άνθρωπος συναντά για πρώτη φορά τον εαυτό του χωρίς τα χειροκροτήματα ή τις αποδοκιμασίες των άλλων. Εκεί ανακαλύπτει ότι μπορεί να υπάρχει χωρίς να χρειάζεται διαρκώς να επιβεβαιώνεται.

Παράδοξα, όσο βαθύτερα προχωρά κανείς σε αυτή τη μοναχική διαδρομή, τόσο λιγότερο μόνος αισθάνεται. Γιατί αρχίζει να διακρίνει ότι πίσω από τις διαφορετικές ιστορίες όλων των ανθρώπων υπάρχει η ίδια αγωνία, η ίδια αναζήτηση, η ίδια λαχτάρα για νόημα και αγάπη. Η απόσταση ανάμεσα στον εαυτό και τον άλλον μικραίνει. Τότε η μοναξιά μεταμορφώνεται σε μοναχικότητα. Και υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Η μοναξιά είναι η αίσθηση ότι κάτι λείπει. Η μοναχικότητα είναι η εμπειρία ότι ο εσωτερικός σου χώρος είναι αρκετός για να συναντήσεις τη ζωή όπως είναι. Στη μοναξιά αναζητάς κάποιον να γεμίσει το κενό. Στη μοναχικότητα ανακαλύπτεις ότι το κενό ήταν ένας τόπος που περίμενε να κατοικηθεί από την παρουσία σου.

Από εκεί και πέρα, οι σχέσεις αλλάζουν. Δεν δημιουργούνται από ανάγκη αλλά από ελευθερία. Δεν αναζητάς τον άλλον για να σε ολοκληρώσει, αλλά για να μοιραστείς μαζί του αυτό που ήδη ανθίζει μέσα σου. Η συνάντηση δύο ανθρώπων παύει να είναι μια ανταλλαγή ελλείψεων και γίνεται μια συνάντηση πληρότητας.

Πράγματι μπορεί ο δρόμος της αφύπνισης να είναι μοναχικός αλλά μόνο στην αρχή. Όπως ο σπόρος που πρέπει να μείνει μόνος μέσα στο σκοτάδι της γης πριν βλαστήσει. Αν τον κοιτούσε κανείς εκείνη τη στιγμή, θα πίστευε πως είναι θαμμένος. Κι όμως, δεν θάβεται και χάνεται. Ριζώνει. Έτσι και ο άνθρωπος. Υπάρχουν περίοδοι που η ζωή μοιάζει να τον απογυμνώνει από όλα όσα θεωρούσε δεδομένα. Δεν είναι όμως μια διαδικασία απώλειας. Είναι μια διαδικασία γέννησης. Και κάθε γέννηση χρειάζεται την σιωπή της και τον κατάλληλο χρόνο.

Στο τέλος της διαδρομής ανακαλύπτει κανείς ότι δεν ήταν ποτέ πραγματικά μόνος. Ήταν μόνο αποκομμένος από το βαθύτερο μέρος του εαυτού του. Όταν ξαναβρεί αυτή τη σχέση, ολόκληρη η ύπαρξη γίνεται συντροφιά. Ο άνεμος, η θάλασσα, το βλέμμα ενός παιδιού, ένα δέντρο που μεγαλώνει αργά, η παρουσία ενός αγαπημένου ανθρώπου, όλα μοιάζουν να μιλούν την ίδια σιωπηλή γλώσσα της ζωής. Και τότε καταλαβαίνει πως η αφύπνιση δεν οδηγεί στην απομόνωση. Οδηγεί στην πιο βαθιά μορφή συνάντησης. Πρώτα με τον εαυτό. Ύστερα με κάθε τι που υπάρχει.

Όταν τελικά ο άνθρωπος θυμάται να βλέπει

Για χρόνια κοιτάζουμε τον κόσμο μέσα από φίλτρα που δεν επιλέξαμε συνειδητά και ξεχάσαμε πως ήταν απλώς ιστορίες, όμως, κάτω από όλα αυτά υπάρχει πάντα κάτι άγρυπνο που παρατηρεί. Μια ήσυχη παρουσία που δεν γεννήθηκε από τις σκέψεις μας και δεν περιορίζεται από τις αντιλήψεις μας. Εκεί βρίσκεται η αρχή της αφύπνισης μας. Η ζωή δεν μας ζητά να γίνουμε τέλειοι. Μας ζητά να είμαστε παρόντες. Να μπορούμε να συναντήσουμε μια στιγμή χωρίς να την επισκιάζουμε με το παρελθόν. Να συναντήσουμε έναν άνθρωπο χωρίς να τον φυλακίζουμε στις εικόνες που έχουμε γι’ αυτόν. Να συναντήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό χωρίς τις μάσκες που μάθαμε να φοράμε.

Το σπάσιμο της ύπνωσης δεν είναι μια θεαματική στιγμή. Είναι μια σειρά από μικρούς θανάτους. Μια στιγμή που επιλέγουμε την κατανόηση αντί για την αντίδραση. Τη σιωπή αντί για τον θόρυβο. Τη δημιουργία αντί για την επανάληψη. Την παρουσία αντί για την απουσία.

Και τότε βλέπουμε καθαρά αυτό που ήταν πάντοτε μπροστά μας, ότι ο κόσμος δεν ήταν ποτέ τόσο σκοτεινός όσο πιστεύαμε. Ήταν απλώς καλυμμένος από το πέπλο του τρόπου με τον οποίο τον κοιτούσαμε. Όταν αλλάζει το βλέμμα, αλλάζει και η πραγματικότητα που βιώνουμε. Ο άνθρωπος που ξυπνά δεν εγκαταλείπει τον κόσμο. Επιστρέφει σε αυτόν με νέα μάτια. Δεν απομακρύνεται από τους άλλους, αλλά τους συναντά βαθύτερα. Δεν παύει να αντιμετωπίζει δυσκολίες, αλλά παύει να είναι σκλάβος των αυτόματων αντιδράσεών του.

Από τη σύγκρουση γεννιέται η κατανόηση. Από τη σιωπή γεννιέται η δημιουργία. Από την επίγνωση γεννιέται η ελευθερία. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψει κάποιος μακριά για να βρει την αλήθεια. Χρειάζεται μόνο να σταματήσει για λίγο και να κοιτάξει χωρίς το γυαλί ανάμεσα σε εκείνον και τη ζωή που ζει την ίδια στιγμή.  Η αφύπνιση σίγουρα δεν είναι το τέλος μιας αναζήτησης. Είναι η στιγμή που θυμόμαστε ότι ήμασταν ήδη εδώ. Παρόντες!

Είναι αυτό μια κάποια Νίκη;

Ίσως η αφύπνιση να μην είναι νίκη με την έννοια που έχουμε μάθει να καταλαβαίνουμε τη νίκη. Δεν υπάρχει ένας εχθρός που πρέπει να ηττηθεί, ούτε μια κορυφή που πρέπει να κατακτηθεί, επειδή κάθε μάχη που δίνουμε ενάντια σε ένα κομμάτι του εαυτού μας, δημιουργεί μια ακόμη διαίρεση. Η ύπνωση δεν είναι κάτι που πρέπει να καταστρέψουμε. Είναι κάτι που πρέπει να κατανοήσουμε. Ήταν ένας τρόπος με τον οποίο προσπαθήσαμε να προστατευτούμε, να ανήκουμε, να βρούμε ασφάλεια μέσα σε έναν κόσμο αβεβαιότητας. Οι μηχανικές αντιδράσεις, οι φόβοι και οι άμυνες δεν ήταν παρά κομμάτια μιας ανθρώπινης προσπάθειας να επιβιώσουμε.

Η πραγματική αλλαγή αρχίζει όταν σταματάμε να πολεμάμε αυτά τα κομμάτια και αρχίζουμε να τα βλέπουμε με επίγνωση. Όταν το σκοτάδι δεν το διώχνουμε με βία, αλλά ανάβουμε ένα φως. Τότε κάτι αλλάζει και μεταμορφώνεται. Δεν κερδίζει η μία πλευρά απέναντι στην άλλη. Ο άνθρωπος γίνεται πιο ολοκληρωμένος. Οι αντιθέσεις μέσα του δεν εξαφανίζονται, αλλά παύουν να κυβερνούν τη ζωή του.

Πιστεύω πως η μεγαλύτερη νίκη είναι η εγκατάλειψη της ανάγκης μας να νικήσουμε. Η στιγμή που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει ότι έχει δίκιο, να υπερασπιστεί μια εικόνα του εαυτού του ή να επιβληθεί στον κόσμο για να αισθανθεί ασφαλής. Η στιγμή που μπορεί απλώς να είναι παρών. Αληθινά αληθινός παρών καθώς η βαθύτερη ελευθερία δεν βρίσκεται στην κυριαρχία πάνω σε κάτι, αλλά στην απελευθέρωση από την εσωτερική ανάγκη για κυριαρχία και τότε η ζωή δεν γίνεται ένας αγώνας ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που θα θέλαμε να γίνουμε. Γίνεται μια ήρεμη κίνηση προς την ολοκλήρωση. Όχι μια νίκη απέναντι στον εαυτό. Αλλά μια επιστροφή σε αυτόν.

Στα άρθρα μου δεν θα βρεις έτοιμες λύσεις ή συνταγές επιτυχίας. Σου προσφέρω αφορμές για σκέψη, μικρές προκλήσεις για να δοκιμάσεις και χώρο να παρατηρήσεις, να κρατήσεις σημειώσεις και να κρίνεις με τα δικά σου μάτια. 

Η γνώση γεννιέται μέσα στη δράση και στην προσωπική εμπειρία. 

Σκέψου, πειραματίσου, παρατήρησε και εμπιστεύσου την κρίση σου.

Γνῶθι σαυτόν!

Enigma Terra©