Enigma Terra

Αν κοιτάξουμε γύρω μας λίγο προσεκτικά, θα δούμε ότι τα σύγχρονα καταφύγια του δυτικού ανθρώπου μοιάζουν όλο και περισσότερο με χειρουργικές αίθουσες ή αποστειρωμένες εκθέσεις design. Ολόλευκοι τοίχοι, μινιμαλιστικές επιφάνειες από ψυχρά υλικά, έπιπλα χωρίς γωνίες και μια διάχυτη, γεωμετρική τάξη όπου η παρουσία της σκόνης ή της φθοράς θεωρείται αισθητικό έγκλημα. Στον ψηφιακό κόσμο, η ίδια εμμονή μεταφράζεται σε τέλεια δομημένα feeds στα social media, όπου η ζωή φιλτράρεται, λειαίνεται και παρουσιάζεται κάτω από το h ashtag της καθαρής αισθητικής #CleanAesthetic . Η εμφάνισή της τάσης αυτής λειτουργεί ως ψυχολογικός αμυντικός μηχανισμός απέναντι στο συλλογικό άγχος, προσφέροντας την ψευδαίσθηση ελέγχου στο χάος, την απόκρυψη της ανθρώπινης τρωτότητας και φυσικά συνδέεται άμεσα με την εμπορευματοποίηση της γαλήνης. Καθώς φαίνεται, αυτή η μανία για απολύμανση έχει μεταναστεύσει πλέον από το εξωτερικό περιβάλλον, κατευθείαν μέσα στο εσωτερικό μας τοπίο. Αναζητάμε διαρκώς "καθαρ...

Κάπου ανάμεσα στο τρίτο meeting της ημέρας, τα αναδυόμενα notifications στην οθόνη και τα charts που πρέπει να δείχνουν μόνιμα ανοδική πορεία, συμβαίνει μια βουβή συνθηκολόγηση. Μετατρέπουμε την ύπαρξή μας σε ένα άθροισμα από νούμερα. Αν δεν μπορείς να το μετρήσεις σε KPI , αν δεν χωράει σε spreadsheet , αν δεν μεταφράζεται σε metric αποδοτικότητας, απλώς δεν έχει αξία. Έχουμε πάθει εθισμό στο περισσότερο . Περισσότερα tasks , περισσότερο optimization , περισσότερη κίνηση. Όμως η ασταμάτητη κίνηση χωρίς εσωτερικό κέντρο δεν είναι εξέλιξη, είναι πανικός. Και ο σύγχρονος εργαζόμενος έχει μάθει να φοράει αυτόν τον πανικό σαν παράσημο κύρους, αγνοώντας ότι οι Δελφοί είχαν προειδοποιήσει για το ακριβώς αντίθετο, αιώνες πριν αποθεωθούν τα metrics . Αν, λοιπόν, ψάχνετε για πέντε γρήγορα bullets παραγωγικότητας ή ένα infographic που διαβάζεται σε δέκα δευτερόλεπτα, αυτό το κείμενο θα σας απογοητεύσει. Ζούμε στην εποχή που ακόμα και η αυτοβελτίωση έχει γίνει project με deadlines και r...

Στην ελληνική πραγματικότητα, η φράση " Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" , δεν ήταν ποτέ μια απλή ερώτηση, ήταν ένα βίαιο, λυρικό ξέσπασμα ανασφάλειας. Ήταν η κραυγή ενός ανθρώπου που ένιωθε το υπαρξιακό του κενό να τον καταπίνει και έπρεπε να επιστρατεύσει τίτλους, γνωριμίες και κοινωνικά παράσημα για να αποδείξει στον απέναντι, αλλά κυρίως στον εαυτό του, ότι υπάρχει. Σήμερα, αυτό το παλιό, επαρχιώτικο σύνδρομο δεν εξαφανίστηκε, απλώς εκσυγχρονίστηκε, φόρεσε κοστούμι, απέκτησε αλγόριθμο και βαφτίστηκε personal branding . Το LinkedIn και τα social media μετατράπηκαν στο νέο, ψηφιακό πεζοδρόμιο όπου όλοι περιφέρονται κρατώντας ένα αόρατο μικρόφωνο, φωνάζοντας με πιο εκλεπτυσμένο, αλλά εξίσου απελπισμένο τρόπο, την ίδια ακριβώς φράση, "Κοιτάξτε με, δείτε το βιογραφικό μου, δείτε την αυθεντία μου, ξέρετε ποιος είμαι εγώ;" . Αυτή η νέα, "παγκόσμια θρησκεία" μας υπόσχεται την επαγγελματική αθανασία, αλλά το κρυφό της τίμημα είναι μια ιδιότυπη ψυχική φυλακή. Μας α...